A investigación expón que esta diversidade de exemplares de ameixa fina (Ruditapes decussatus) «puido xurdir a raíz dos cambios climáticos que tiveron lugar como consecuencia das glaciacións durante o período do Plistoceno», explicou o científico do CSIC Carlos Saavedra, do Instituto de Acuicultura Torre de la Sal (Castellón).
A análise de máis de 400 exemplares capturados en 11 poboacións naturais da especie repartidas entre Bretaña, Francia e Turquía certifica que «a raza máis diferenciada é a do Adriático e o Exeo, que presenta variantes xenéticas exclusivas en varios dos xenes analizados», destacou Saavedra.
O estudo, publicado polo último número da revista «Molecular Phylogenetics and Evolution», suxire que as diferenzas na especie puideron manterse ata a actualidade debido á incompatibilidade reprodutiva entre as tres variedades e como consecuencia dunha adaptación a características específicas do hábitat en cada unha das zonas.
Unha das principais ameazas, que poden conducilas incluso á desaparición, é o marisqueo, que levou ao esgotamento de moitos bancos naturais do molusco.
Ante esta situación, os especialistas exploraron a posibilidade de repoboar as zonas esgotadas con ameixas xuvenís doutros países, como Tunisia, Portugal ou Italia.
«Os principais inconvenientes para o seu cultivo son dous: unha taxa de crecemento lenta e a Perkinsose, unha enfermidade parasitaria que pode provocarlles a morte», advertiu Saavedra, para quen estes inconvenientes «poderían resolverse con programas de selección xenética axeitados».
Os resultados do documento poden beneficiar a conservación dos recursos da ameixa fina e a súa xestión, xa que se trata dunha especie apreciada para o consumo en España e de feito a que maior prezo acada no mercado (ata 60 euros por quilo), segundo informaron fontes do CSIC. EFEverde en Galego
fmm/ppm/jdm/jl
